Wonen, welzijn en zorg

T073 - 534 23 42

Voor u gelezen

Op dinsdag 30 oktober overhandigde ActiZ de publicatie ‘Aan het werk in het verpleeghuis’ aan minister Hugo de Jonge en later vanmiddag aan Helma Lodders, de voorzitter van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport. In de publicatie vertellen zorgmedewerkers en cliënten wat zij merken van de ingezette middelen voor de invoering van het Kwaliteitskader Verpleeghuiszorg. 

Ook Yvonne Dielissen, verzorgende IG en zorgcoördinator bij Sint Jozefoord, is geïnterviewd: “Door de komst van meerdere nieuwe medewerkers en meer stagiairs, hebben we nu meer tijd voor het een-op-een contact met de bewoners.”

Lees hier het interview van Yvonne.

yvonne dielissen

Onlosmakelijk verbonden aan de komkommertijd is de berichtgeving in het nieuws over de natuur die overlast bezorgt. Bij gebrek aan ‘echt nieuws’ wegens vakantietijd worden we al gauw op de hoogte gehouden over gesignaleerde wolven op de Veluwe, de toename van de rampzalige buxusmot of de explosie aan lastige wespen op de terrassen.

Ieder jaar opnieuw wordt ons, met name over die laatste plaaggeest, gewaarschuwd over de te verwachten overlast. Vanaf augustus zal er op terrassen, bij vuilnisbakken en op de barbecue overmatige hinder zijn van deze geelzwart gestreepte lastpakken die ieder moment aangrijpen om ons lastig te vallen.

De gewone wesp (Vespula vulgaris) is een insect dat met vele directe soortgenoten een grote familie vormen. Zo is er ook een Duitse wesp, een rode wesp, een Saksische wesp en nog meer onbekendere soorten. De laatste jaren in toenemende mate ook de Hoornaarswesp die wel tot 2,5 cm groot kan worden.

Het interessante aan de wesp is zijn levenscyclus. Een koninginnenwesp, die zwanger heeft overwinterd, begint in het voorjaar met het bouwen van een nest. Ze schraapt hiervoor van diverse soorten hout een laagje vezels af die ze met speeksel vermengd tot een papier-maché en bouwt hiervan een soort parasolachtig bouwseltje met hierin een aantal honingraatachtige cellen. Hierin worden eitjes gelegd die spoedig uitkomen. Koninginmoeder heeft een drukke tijd, want ze bouwt door aan haar nest en moet ook haar eerste larven voeden. Dit voedsel bestaat uit een soort vleesballetjes die gevormd worden uit samengekauwde insecten.

Nadat de larven zijn verpopt, ontwaken ze als volwaardige werksters, die al geprogrammeerd zijn om nieuwe larven te voeden en te bouwen aan het nest. De koningin gaat zich meer bezighouden met het leggen van eitjes. In deze fase gaat de groei van het nest steeds harder en kan een gezond exemplaar wel tot 7000 wespen bevatten. Het nest wordt vaak in donkere ruimtes gemaakt of in de grond, en wordt fel bewaakt tegen vijanden. In de loop van de zomer begint de koningin eitjes te leggen waaruit mannetjeswespen en nieuwe koninginnen worden geboren. Als deze zijn uitgevlogen is het hele proces afgerond. De koningin sterft, de mannetjeswespen zoeken een partner en sterven na de bevruchting, en de kroonprinsessen zoeken een droge plaats om te overwinteren.

De overgebleven werksters zijn in feite werkloos geworden, want er is geen volk meer om te verzorgen, en daar zit nu net de crux. De wespenlarven geven namelijk aan de werksters een zoet stofje af als beloning voor hun voeding en die beloning werkt verslavend, zodat er een stimulans is om meer voedsel te gaan halen. Bij gebrek aan larven in het nest gaan de werksters op zoek naar zoetigheid en die is bij ons in de buurt altijd te vinden. Het is vooral het reukvermogen van de wesp die hem hierin leidt. Het overgrote deel van zijn leven is de wesp dus bezig met het vangen van andere overlastgevende insecten zoals muggen. Als in september de dagen korter worden en de temperatuur daalt dan neemt de overlast weer snel af en zijn we alles weer snel vergeten.

Op naar de volgende komkommertijd!

Louis Firing

Terreinonderhoud

hornet 3336385 640

Het Keep on Learning Estafettestokje is deze maand voor zorginstelling Sint Jozefoord in ’s-Hertogenbosch. Deze symbolische trofee betekent een erkenning voor de manier waarop medewerkers en vele stagiaires in staat worden gesteld om hun talenten te benutten en zich verder te ontwikkelen. Keep on Learning is een initiatief van AgriFood Capital Werkt!, het regionale arbeidsmarktprogramma van Noordoost-Brabant.

 

Lees meer op: https://www.agrifoodcapital.nl/nl/nieuws-pers-en-agenda/persberichten/estafettestokje-voor-werkgevers-naar-zorginstelling-sint-jozefoord-/

Bij mijn herinneringen aan mijn jeugd, ik ben opgegroeid in de stad, komen er die dingen naar boven die zo gewoon waren. In huis waren het de geuren, de lichtinval in de kamer, de geluiden van een krakende traptrede, het poken van de kachel of de gedempte stemmen van mijn ouders als we op bed lagen. Ook de vaste plaats van gebruiksvoorwerpen en de kleur van het behang gaven steeds het gevoel van thuis zijn.

In het kleine achtertuintje, waar wij met 7 gezinsleden bij mooi weer zaten, stonden wat bekende planten zoals de forsythia, de boerenflox en herfstasters. Met de natuur was ik op die leeftijd nog niet zo bezig, maar het in de avondschemering luisteren naar het gezang van de merel is me altijd bijgebleven.

Een andere opvallende aanwezige in de stadstuinen was de huismus. In onze ogen geen bijzonder vogeltje, maar wel een die er gewoon altijd was. Als mijn moeder het tafelkleed uitklopte waren ze er direct bij om de kruimeltjes brood op te pikken en op warme dagen zag je ze altijd langs de heg een zandbad nemen. Luidt tjilpend achter elkaar aanvliegen en ruzie maken om daarna weer, als in een grote familie, rond te scharrelen voor eten.

Bij iedereen in de buurt was er wel een mussennest onder de dakpannen en vanaf april werden daar de eieren gelegd en uitgebroed. Meestal 3 tot 5 eieren en vaak meerdere broedsels per jaar. Soms viel er wel eens zo’n jong uit het nest, kaal en blind, en dan gingen wij proberen om die met melk en brood in leven te houden in een luciferdoosje met watten. Het was ons totaal onbekend dat jonge mussen voornamelijk met insecten worden grootgebracht en we waren dan ook nooit succesvol. Na het klein verdriet ging het leven weer snel verder, want er waren mussen genoeg.

sparrow 3419626 640

Dat de huismus bij ons ook een ‘thuisgevoel’ heeft, blijkt wel uit het feit dat hij een echte cultuurvolger is. Dat wil zeggen dat hij zijn levenswijze en gedrag altijd heeft afgestemd op de mens. Het voedsel van de mus bestaat ook vaak uit door de mens achtergelaten etensresten, fruit, zaden, maar ook insecten, een echte alleseter. Broeden doet hij ook vooral in gebouwen of tegen gevels en het nest bestaat meestal uit gedroogd gras, veertjes maar ook papier, plastic en ander menselijk afval. Buiten het broedseizoen leven ze in grote gezamenlijke groepen en trekken ze door tuinen en parken. In de jaren 60 was het de meest voorkomende vogel in Nederland, maar naar het eind van de 20e eeuw zijn ze in aantal erg afgenomen. Een van de vermoedelijke redenen is het vernieuwde bouwen van huizen waarin men voor de isolatie zowat alle openingen in dak en gevel heeft dichtgestopt. Ook het gebrek aan versnipperde stukjes grond in woonwijken en het gebruik van landbouwgif heeft er aan bijgedragen. De laatste jaren is er aan de afname gelukkig een einde gekomen, en kunnen we hem nog regelmatig treffen en genieten van die grappige brutale vogel die mij het gevoel van mijn vroegere thuis weer even geeft.

Louis Firing
Terreinonderhoud

 

Via de natuur werken aan samenzijn en verbondenheid voor jong en oud.

Het plan voor het creëren voor een Kloostertuin bij Sint Jozefoord, in de voortuin van ‘Zicht op Nuland’, is al even wonderbaarlijk als de schets die voor ons op tafel ligt. Het voorzichtige idee van de afdeling Welzijn en Recreatie wat door directeur-bestuurder André Groot Bluemink van Stichting Sint Jozefoord in eerdere bewoordingen als ‘het meest idyllische plekje van heel Sint Jozefoord’, werd benoemd begint vorm te krijgen. Samen met André ‘lopen’ we als het ware, aan de hand van de schets, door de nieuwe tuin. “Aan de ene zijde ligt ons huis en aan de andere zijde de Nulandse, Geffense en Vinkelse gemeenschap. Dat is de basis: “Een tuin voor iedereen”, zegt André met passie.

Ieder seizoen laat Louis Firing, teamleider tuin, zijn licht schijnen op veranderingen, opvallendheden en weetjes in en over de tuinen van Sint Jozefoord. Dit artikel is tevens verschenen in het cliëntblad 'De Lantaarn'.

Stormkracht

In de landelijke top 10 van de afgelopen 100 jaar scoort de storm van 18 januari een verdienstelijke 8e plaats, maar voor ons gevoel was het een hevige storm. We werden vooraf gewaarschuwd door het KNMI voor code oranje en later zelfs code rood, hetgeen aangeeft dat we iets konden verwachten.

En inderdaad ging het behoorlijk tekeer en kregen we er van langs. De schade was groot en liep in de miljoenen. Huizen raakten beschadigd, dakpannen waaiden weg en complete daken werden afgerukt. Ook hier op Jozefoord zijn mensen in hun materieel getroffen door vallend hout. Het toppunt van de storm lag bij ons tussen 9.30 uur en 11.30 uur en nam daarna geleidelijk af. Tijd om schade op te nemen en maatregelen te treffen. In veel gevallen betekent dit de verzekering bellen en de geleden schade claimen.

Nu we een paar weken verder zijn, is het meeste leed alweer geleden, en is de schade bijna overal weer hersteld. De kracht van collectieve verzekeringen en inzet van elkaar. De storm heeft zijn plaats gevonden in ons geheugen en we gaan verder.

Wie nu tijdens de wandelingen in het bos goed rondkijkt, ziet dat hier de schade nog lang niet is verdwenen. In de natuur gaat zo’n proces in een geheel ander tempo. Diverse bomen die toch al een respectabele leeftijd hebben bereikt hebben de stormkracht niet overleefd en blijven als getuige van het geweld nog lang aanwezig. De diverse woonplaatsen van vogels en zoogdieren hebben soms ook flinke schade opgelopen. Hoewel zij geen verzekering hebben waarop ze kunnen terugvallen zie je hier toch geen paniek ontstaan, maar slechts berusting en acceptatie. Immers toen de rust was weergekeerd, waren alle ingrediënten voor een voortzetting van het dagelijkse leven nog aanwezig.

De collectiviteit in de natuur is er natuurlijk wel, we noemen dit met een deftige term het ecosysteem. De opgelopen schade wordt in de komende jaren weer langzaamaan hersteld , en over een 10-tal jaren zullen we nog weinig terugvinden van de januaristorm. De afgevallen takken en omgevallen bomen zijn al in een natuurlijk proces vergaan, en op de opengevallen plaatsen is weer licht en ruimte ontstaan voor nieuw leven. De aanwezigheid van dood en afgestorven materiaal is weer een bron van ontwikkeling in de natuur. Zo wordt de kracht van de storm weer omgezet naar de kracht van herstel en leven.

Door Maaike Möllmann

Maaike Möllmann, nichtje van Zr. Francisca, schreef eerder al een mooie biografie over haar tante (Blijf Vertrouwen). Onlangs is haar eerste roman verschenen: Laat me met rust. Het verhaal gaat over een meisje dat bij het hek van haar school een jongen ontmoet. Het laat zien hoe eenvoudig je in de problemen kunt komen door dreiging met of van social media. Je hebt het soms gewoon niet meer in eigen hand.

Ze vertrouwde hem. Was het gelukkigste meisje van de stad. Hoe heeft ze zich zo kunnen vergissen?

Het boek ‘Laat me met rust’ is te leen bij de bibliotheek van Sint Jozefoord.



blz. 14 Boekrecensie

 

Ilona Grandia is beweegagoog bij Sint Jozefoord. Elk kwartaal schrijft zij een column voor het cliëntblad 'De Lantaarn'.

Soms moet je gewoon even ademhalen, vertrouwen, loslaten en zien wat er gaat gebeuren.

Bovenstaande zin beschrijft heel mooi hoe wij te werk gaan. We willen u in zoveel mogelijk activiteiten faciliteren, maar daarbij niet de regie overnemen. Eigen regie is het zelf beslissen over uw leven, de zorg en ondersteuning daarbij. De vraag die centraal staat: wat wil ik? Eigen regie: het vermogen om uw eigen leven en noodzakelijke ondersteuning te regelen en het praktische vermogen om u zelf te redden in lichamelijk en sociaal opzicht.

Wat betekent dat in onze samenwerking? We gaan uit van uw eigen kracht. Dingen die u zelf kunt, blijft u zelf doen. En als er nog activiteiten bij zijn waaraan u wilt werken, ondersteunen wij erbij.

Als ik dat koppel aan mijn werkzaamheden als beweegagoog zie ik vaak mensen die willen blijven lopen en dat willen trainen of mensen die graag buiten zijn, maar niet weten hoe ze dat nu voor elkaar moeten krijgen. Samen gaan we aan de slag en zoeken we naar een oplossing waar u zich prettig bij voelt. Soms moet daarvoor geoefend worden en na dat oefenen, komt er altijd een moment van loslaten. Zodat u zelf kunt ervaren wat er gebeurt en of u bereikt heeft wat u wilt bereiken.

Loslaten is iets wat de meeste mensen moeilijk vinden en dat gaat gepaard met ademhalen en ontspannen. Maar ook het vertrouwen in de ander hebben en mocht er toch nog hulp nodig zijn, dan is die altijd bij de hand. Heel mooi vind ik dan ook de volgende tekst: Loslaten geeft u de vrijheid om dingen te doen die echt belangrijk voor u zijn.

Ilona Grandia
Beweegagoog


Ilona Grandia

Door Evelien Pullens

Toen de moeder van Evelien Pullens de diagnose alzheimer kreeg, merkte ze dat haar persoonlijke en intuïtieve benadering van de ziekte veel lucht, liefde, vertrouwen en inzicht gaf. De relatie met haar moeder werd uiteraard anders, maar ze zag ook dat haar moeder niet aan het ‘aftakelen’ was, maar nog volop dingen ontdekte en beleefde.

Evelien Pullens laat in ‘De vierde dementie, intuïtie en dementie’ als ervaringsdeskundige en zorgprofessional zien hoe je op een andere manier kunt omgaan met iemand met dementie.

Je kunt blijven kijken naar het verlies en het verdriet dat deze ziekte met zich meebrengt, maar een andere manier van kijken en benaderen kan verrassende inzichten geven en soms zelfs oplossingen.

Bij dementie gaat je geheugen achteruit, maar je intuïtie wordt juist sterker! Daar kun je gebruik van maken door ook zelf, als familielid of mantelzorger, je intuïtie te gebruiken. Luister naar de onderliggende boodschap, zeker als woorden niet meer toereikend zijn. In dit boek geeft Evelien Pullens aan de hand van vele persoonlijke verhalen en voorbeelden uit haar eigen leven handvatten om die onderliggende boodschap te ontdekken.

Het boek is te leen bij de bibliotheek van Sint Jozefoord.

de vierde dementie

 

Het online magazine van Actiz, E-zin & Zorg, gaat in juni over "Trots op de ouderenzorg". In het kader van "Veranderingen" vertelt Tonny Hanegraaf, kunstenaar bij Sint Jozefoord, over het atelier en het mobiele atelier. Hier kunnen bewoners, vrijwilligers en medewerkers van Sint Jozefoord hun creativiteit kwijt.

Lees hier het artikel over Tonny Hanegraaf

tonny

Bestuurder André Groot Bluemink van verpleeghuis Jozefoord gaat met alle medewerkers de hei op, niet alleen met het managementteam. 'Medewerkers vormen een goudmijn aan ideeën.'

Lees het gehele interview in Zorgvisie van mei 2017

TU/e ontwikkelt nieuwe oplossing voor zelfstandig wonen: de ‘empathische woning’

De Technische Universiteit Eindhoven (TU/e) gaat het concept van de ‘empathische woning’ in de praktijk testen. Dit gebeurt onder andere bij Sint Jozefoord. Een empatische woning is een woonomgeving die ‘meevoelt’ met de ouder wordende bewoner en dus de functie ondersteunt of (deels) vervuld van de zorg en/of mantelzorger. Denk bijvoorbeeld aan slimme sensoren ingebed in de muren of vloer, maar ook aan oplossingen van ecologische aard zoals een ‘eetbare wand’ in de woonkamer van de senior. Het menselijk contact blijft onontbeerlijk. De ‘empatische woning’ stimuleert beweging, vergroot de veiligheid en versterkt de zelfstandigheid. Sint Jozefoord is een van de drie locaties waar onderzoek zal plaatsvinden.

Nederland is aan het vergrijzen. Waren er in 2013 2,8 miljoen 65-plussers (16,8 % van de bevolking), in 2030 zijn dat er naar verwachting 4,2 miljoen (23,9 %) en in 2050 zelfs 4,7 miljoen (26,2 %). Daarbij is het overheidsbeleid erop gericht om ouderen zo lang mogelijk zelfstandig te laten wonen en dat mensen met een beperking zoveel mogelijk in een reguliere leefomgeving verblijven. Maar er is een tekort aan woningen die aan de behoeften en diversificatie eisen van senioren voldoen.

Empathische woning

“Een woning moet meer bieden dan een dak boven je hoofd, zeker voor senioren”, zegt Masi Mohammadi, hoogleraar Smart Architectural Technologies aan de TU Eindhoven. “Wat als het huis deels taken van de mantelzorger of zorg over kan nemen?”, zegt Mohammadi. “Een empathische woning dus, die jou ‘kent’, meevoelt en reageert op je behoeften en zorgt dat je bijvoorbeeld voldoende beweegt, je verzorging op maat biedt en zo bijdraagt aan behoud van je gezondheid.”

Huisautomatisering

Met de empathische woning benaderen we volgens Mohammadi het volgende stadium van huisautomatisering. “In deze nieuwe fase is ‘slim’ niet alleen maar een randvoorwaarde, maar is slimme technologie naadloos geïntegreerd in de woonomgeving en past de technologie zich optimaal aan de behoeften van de bewoner aan en ondersteunt hem bij zijn dagelijkse activiteiten.”

Woning in 2040

In unieke samenwerking met drie vooruitstrevende woonzorgcentra gaat Mohammadi haar visie en een aantal concrete elementen van de empathische woning in de praktijk toepassen. De drie locaties – RSZK ZorgProfessionals (regio Eindhoven), Woningstichting Domus (Roermond) en St. Jozefoord (’s-Hertogenbosch) – vormen ‘living labs’ waarbij direct het effect van bepaalde slimme innovaties onderzocht kan worden.

Eetbare wand

Een voorbeeld is de eetbare wand, waarvan een prototype tijdens de laatste Dutch Design Week in Eindhoven werd gepresenteerd. De wand is feitelijk een verticale binnentuin, waarbij bakjes met planten of kruiden met behulp van een herkenbare hendel op de gewenste hoogte gebracht kunnen worden. “Het is een stimulans voor beweging”, legt Mohammadi uit. “Senioren hoeven niet meer moeizaam te bukken of op een trapladder te klimmen om te kunnen tuinieren.” Andere voorbeelden zijn een slimme vloer die waarschuwt als iemand dreigt te vallen of een begeleidend lichtspoor op muur en vloer om dagelijkse activiteiten te ondersteunen of stimuleren.

Staatssecretaris op bezoek bij Sint Jozefoord

Ilona Grandia is beweegagoog bij Sint Jozefoord. Elk kwartaal schrijft zij een column voor het cliëntblad 'De Lantaarn'.

Roken brengt u en anderen rondom u ernstige schade toe. Deze tekst en nog diverse anderen staat tegenwoordig als waarschuwing op sigarettenpakjes. Nu kan de tekst op de afbeelding hiernaast in het huis worden opgehangen als waarschuwing, want: zitten blijkt het nieuwe roken te zijn.

Nederlanders brengen dagelijks gemiddeld 8,7 uur zittend door. Jongeren (12 tot 20 jaar) scoren het hoogst met gemiddeld 10,4 uur per dag, blijkt uit cijfers van onder andere het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu). Tel daar nog eens acht uur slaap bij op, en dan blijven er maar weinig actieve uren over. In het weekend brengen de meeste Nederlanders gemiddeld minder uren zittend door dan door de week. Dit geldt echter niet voor de ouderen. Het aantal uren dat zij op een weekenddag of doordeweekse dag zitten is ongeveer gelijk.

Eerst was er nog de hoop dat je met veel bewegen en sporten een gedeelte van de schade ongedaan kon maken. Helaas blijkt uit nieuw onderzoek dat de negatieve gevolgen van langere periodes stilzitten niet ongedaan kunnen worden gemaakt door regelmatig sporten. Geen paniek, het onderzoek toont alleen een verband aan en niet dat het direct leidt tot aandoeningen.

Nu is dit niet voor iedereen van toepassing, want sommige van u rennen nog de benen onder het lijf vandaan. Maar denk ook eens aan uw medebewoner: Vindt hij of zij het lastig om alleen te gaan wandelen? Neem hem of haar dan eens mee naar buiten. Zeker met de winter op komst, is het voor sommige bewoners minder uitnodigend om buiten een frisse neus te halen. Ook kunt u aan de zorg vragen of het mogelijk is om na de koffie een activiteit te doen. Dit kan variëren van gezelschapsspellen tot iets actiefs. Maak er in ieder geval iets gezelligs van met z’n allen.

Ilona Grandia

BeweegagoogIlona Grandia

In het Beste Werkgevers Magazine, uitgegeven door Intermediair, is André Groot Bluemink gevraagd wat Sint Jozefoord de beste werkgever maakt.

U kunt het hele interview hier teruglezen.

Jozefoord bouwt nieuwe vleugel met kloostervisie

 

Ilona Grandia, beweegagoog bij Sint Jozefoord, schreef een column voor De Lantaarn, het bewonersblad van Sint Jozefoord:

 

Iedere keer als er een groot sportevenement is, zoals de Giro d’Italia, Tour de France, EK voetbal en Wimbledon, zie ik in veel huiskamers de tv aan staan. Sommige bewoners zitten aan de buis gekluisterd en voor anderen is het gewoon tijdverdrijf om ergens naar te kijken. En ondanks de interesse in sport moeten wij soms veel moeite doen om iemand in beweging te krijgen.

Tijdens de Olympische Spelen, die net achter de rug zijn, stond de tv ook in veel huiskamers weer aan. En vaak denken we er niet over na, maar de meesten van onze bewoners kunnen een heleboel van deze sporten nog uitoefenen.

Regelmatig wordt er een huiskamer verbouwd tot speelveld: Tafels, porselein en vazen aan de kant en iedereen kan zich uitleven.

 

 

 

Welke sporten die we op tv zagen, kunnen we ook in de huiskamer doen? Nou, denk aan tennis, basketbal, handbal, boksen, hockey, voetbal en volleybal. Er zijn misschien wat aanpassing nodig in materiaal en spelregels, maar dat is geen reden om het te laten. En wie weet trekt een bewoner vervolgens zelf wel een extra baantje onder de douche!

Ik moet toegeven dat het er waarschijnlijk niet meer zo vloeiend en snel uit zal zien als op tv, maar dat maakt het zeker niet minder spectaculair. Meedoen is immers belangrijker dan winnen.

Ilona Grandia, beweegagoog

 

Ilona Grandia, beweegagoog bij Sint Jozefoord, schreef een column voor het online magazine E-zin & Zorg van ActiZ.

Lees hier de column.

column ilona


'Waardigheid en trots' is een initiatief van het ministerie van VWS en de TaskForce ‘Waardigheid en Trots’. In dit verbeterprogramma voor de langdurige zorg krijgen zorginstellingen de ruimte om verder te werken aan goede zorg door de ogen van de cliënt en het schrappen van administratieve rompslomp. Ook Sint Jozefoord doet mee:

Verschillende prijzen sleepte St Jozefoord (’s-Hertogenbosch/ Nuland) de afgelopen jaren in de wacht en de waardering op ZorgkaartNederland is hoog (8,7). Daarvoor moest er wel wat gebeuren, want de organisatie komt van ver. Wijkverpleegkundige Mariken van den Broek: ‘Het management verwacht van ons dat we aangeven waar regels in de weg zitten.’

Lees verder 

waardigheid en trots